CO CZYNIĆ, ABY BYĆ ZBAWIONYM?


Ci, którzy poważnie podchodzą do sprawy swego osobistego zbawienia, z pewnością będą się starali uczynić coś dla zmiany swego stanu duchowego zagubienia, kierując się natchnionymi wskazówkami Pisma Świętego.

 Upamiętaj się!

 Wszystko zaczyna się od upamiętania. Przekonują nas o tym: Jan Chrzciciel, Jezus Chrystus, Piotr, Paweł i Jan. Upamiętanie zawsze poprzedzało – poprzedza także dziś – zbawienie.

Prawdziwe upamiętanie pociąga za sobą zupełną przemianę życia i jest procesem czterostopniowym, sprawiając:

(a) wstyd i głębokie załamanie z powodu osobistych grzechów;

(b) usprawiedliwienie, które jest aktem Bożej Łaski i obejmuje tych, którzy uwierzyli, że Jezus Chrystus jest Ofiarą zadośćuczynienia za nasze grzechy;

(c) przemianę umysłu połączoną z poznaniem i zrozumieniem woli Bożej;

(d) zmianę stylu życia zapoczątkowującą życie w harmonii ze Słowem Bożym.

 Upamiętanie oznacza zmianę, jest nawróceniem się, które dokonuje się dzięki Bożej pomocy, Bożemu wsparciu (DzAp 11,18; 2 Tym 2,25; Rz 2,4). Tak więc do upamiętania należy dążyć!

„A gdy to usłyszeli, byli poruszeni do głębi i rzekli do Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy czynić, mężowie bracia? A Piotr rzekł do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego.” (DzAp 2,37. 38)

Bóg mówi do nas w Swoim Słowie, że dopóki przekraczamy Jego wolę, nasze życie jest dla Niego obrazą; grzech nasz jest wynikiem naruszenia Jego świętego Prawa (1 Jana 3,4). Upamiętanie jest wstępnym krokiem w stronę mającej się za sprawą Boga dokonać przemiany:

– „Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze.” (Dz Ap 3,19)

Czcze deklaracje z równoczesnym trwaniem w grzechu są przeciwne woli Bożej. Prawdziwe upamiętanie rodzi pragnienie sprawiedliwości i prowadzi do odwrócenia się od grzechu:

– „...Nawróćcie się! i odwróćcie od wszystkich waszych przestępstw, aby się wam nie stały pobudką do grzechu! Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa, które popełniliście przeciwko mnie...” (Ezech 18,30. 31)

 Uwierz!

 Dowodem prawdziwego i aktywnego upamiętania jest pełna ufności wiara, poprzez którą zbliżamy się do Boga. Źródłem tej wiary i oparciem dla niej jest „Jezus Chrystus i to ukrzyżowany” (1 Kor 2,2)! Uwierzyć w Chrystusa oznacza przyjąć Go jako Pana i osobistego Zbawiciela. Nie możemy naprawdę przyjąć Jezusa, nie przyjmując jednocześnie Jego Słowa, Jego ewangelii (Mr 1,15)

„Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu, kto bowiem przystępuje do Boga musi wierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy Go szukają” (Hbr 11,6). Musimy uznać rozpaczliwą potrzebę posiadania osobistego Zbawiciela i zrozumieć, że bez Chrystusa jesteśmy całkowicie i zupełnie zgubieni! Wszyscy zgrzeszyli i żaden człowiek nie jest w stanie sam siebie zbawić!

– „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” (Jan 3,16).

– „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Tym zaś, którzy go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi; tym, którzy wierzą w imię jego.” (Jan 1,11. 12)!

Wszyscy prawdziwi chrześcijanie są synami Bożymi przez wiarę w Chrystusa Jezusa (Gal 3,26). Ta wiara jest pewnością, zaufaniem, przekonaniem o istnieniu Boga i Jego miłości do Ciebie! Jest to wiara w Chrystusowe poświęcenie i Bożą łaskę ku przebaczeniu wszystkich Twoich poprzednich błędów; wiara w zmartwychwstanie Chrystusa i Bożą moc, która to samo uczyni dla Ciebie w dniu ostatecznym. Wiara jest wreszcie niezachwianym przekonaniem o celu i planie, jaki Bóg ma dla Twego życia. Ten cel i plan został wyjaśniony przez Ewangelię a realizuje się w Twoim osobistym doświadczeniu. Wiara jest środkiem, przez który jesteśmy zbawieni (Ef  2,8.9). Wiara następuje bezpośrednio po prawdziwym upamiętaniu i jest drugim krokiem w stronę darowanego z łaski Bożej zbawienia.

 Daj się ochrzcić!

 Nawrócenie się od grzechu ku Bogu jest w Liście do Rzymian opisane jako śmierć dla grzechu. Obrazem tego jest chrzest wodny przez całkowite zanurzenie.

– „A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego.” (DzAp 2,38).

Chrzest wodny jest zewnętrznym znakiem doświadczanego wewnętrznego upamiętania i wyrazem osobistej wiary. Jest on całkowitym oddaniem się Chrystusowi, „zanurzeniem się” w Nim (Gal 3,27), świadectwem, że zjednoczenie wierzącego z Chrystusem już się dokonało (Gal 3,26). Symbolizuje zarówno pogrzeb jak i zmartwychwstanie (Kol 2,12), a zlecony został przez samego Zbawiciela (Mt 28,19). Ap. Paweł sugestywnie opisuje znaczenie i symbolikę chrztu wodnego: „Czyż nie wiecie, że my wszyscy, ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego zostaliśmy ochrzczeni? Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwalę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili.” (Rz 6, 3.4).

Przez Swój własny chrzest Jezus dał nam przykład. Jednym z ostatnich przykazań, z jakimi zwrócił się do Swych naśladowców było, aby szli i czynili uczniami wszystkie narody, chrzcząc tych, którzy uwierzyli. Kiedy Filip nauczał o Jezusie ministra finansów Etiopii i spotkał się z jego pragnieniem przyjęcia chrztu (DzAp 8,35.36), odpowiedział wyrażając tę trwałą prawdę:

– „Jeśli wierzysz z całego serca, możesz (zostać ochrzczony). A odpowiadając (eunuch), rzekł: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym” (DzAp 8,37). Po tej deklaracji „kazał zatrzymać wóz, zeszli obaj, Filip i eunuch, do wody, i ochrzcił go” (w. 38). Słowo „chrzest” – w języku greckim „baptizo” – oznacza zanurzenie lub przykrycie. Tylko w ten sposób można wyobrazić pogrzeb. Dlatego pierwsi chrześcijanie dokonywali obrządku chrztu wyłącznie poprzez całkowite zanurzenie w wodzie. Przemywanie, polewanie czy pokropienie są niedopuszczanymi namiastkami zanurzenia.

 Napełnienie Duchem Świętym

 Tym, którzy spełnili powyższe warunki, Bóg obiecał udzielić Ducha Świętego (DzAp 2,38.39). Napełnienie Duchem Świętym – „Chrzest Duchem Świętym” – wprowadza wierzącego do żywej wspólnoty „Ciała Chrystusa” (1 Kor 12,13). Przez moc Ducha nowonarodzony chrześcijanin zostaje uzdolniony do posłuszeństwa i służby; jako człowiek duchowy pragnie i jest w stanie przestrzegać Boże Prawo (Rz 8,4-9).

Nie można mówić o prawdziwym nawróceniu bez jednoczesnego zaufania Bożemu Słowu, woli i drodze. Celem upamiętania, wiary i chrztu jest życie prowadzone w mocy Ducha Świętego, który przewodzi nawróconemu na Bożej drodze.

Doświadczali tego apostołowie, których znamy jako ludzi wiernych, stanowczych i konsekwentnych, słuchających bardziej Boga niż ludzi (DzAp 5,29). Oni wiedzieli, że Bóg udziela Ducha Świętego tym, którzy są posłuszni (DzAp 5,32). Życie prowadzone w mocy Ducha przyniesie duchowy owoc (Gal 5,22.23) i będzie świadczyć, że jesteśmy naprawdę nowonarodzonymi dziećmi Boga!