Lekcja 6 - EWANGELIA W PROROCTWACH


Wstęp:

Zgodne ze świadectwem ap. Piotra, proroctwa są "światłem świecącym w ciemnościach". Apostoł zachęca aby je badać i korzystać z ich wskazań dopóty, "aż dzień zaświta i jutrzenka wzejdzie w waszych sercach". Równocześnie udziela nam pouczenia, iż "żadne proroctwo nie podlega dowolnemu wykładowi. Nie z woli ludzkiej bowiem zostało kiedyś przyniesione proroctwo, ale kierowani Duchem Świętym, mówili posłani przez Boga święci ludzie" (2 Ptr 1,19-21).
Wśród proroctw biblijnych szczególną uwagę zwracają proroctwa Izajasza, nazywanego przez biblistów Ewangelistą Starego Testamentu. W jedenastym rozdziale jego księgi zwrócono uwagę na dobra duchowe, jakie stały się udziałem ludzi odkupionych przez Jezusa Chrystusa. Przyjście Syna Bożego, głoszona przezeń nauka, normy etyczno-moralne, jakie zaszczepił w Swoich naśladowcach, i wreszcie Jego ekspiacyjna Ofiara złożona za nasze grzechy, otworzyły zupełnie nowy, szczególny okres w dziejach świata. W Chrystusie zanikły wszelkie antagonizmy i podziały: narodowe, społeczne i polityczne, a wczorajsi wrogowie, dzięki wierze w Chrystusa, stali się braćmi powołanymi do wspólnej nadziei.
Kolejna lekcja kursu poświęcona jest tej właśnie problematyce. W rozważaniu posłużymy się drugim i jedenastym rozdziałem proroctwa Izajasza, oraz innymi tekstami Słowa Bożego, należącymi do tego tematu.


I. "WILK Z BARANKIEM PAŚĆ SIĘ BĘDĄ RAZEM..."

Iz 11,1: "I wyrośnie różdżka z pnia Isajego, a pęd z korzeni jego wyda owoc".
- Werset zawiera najpierw informację o ziemskim rodowodzie Syna Bożego - gdy stał się Człowiekiem; urodził się z rodu Dawida (Mt 1,1), zgodnie z proroczą zapowiedzią i obietnicą daną temu królowi (por. DzAp 2,29-31). Terminu "Latorośl" Izajasz używa w odniesieniu do Jezusa Chrystusa także w r. 53,2. Identycznie określa Go prorok Zachariasz (6,12.13).

w. 2: "I spocznie na nim Duch Pana, Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana".
- Jezus Chrystus został napełniony Duchem Świętym (Łk 4,16-21; DzAp 10,38) i powołany do dzieła zbawienia ludzkości. Został obdarzony pełnią Ducha Świętego, co w proroctwie zostało wyrażone przez trzy pary tychże darów. (Pełnia darów Ducha św. popularnie wyrażona w teorii liczbą siedem - oczywiście za Biblią (por. Obj 4,5 i 5,6) - w przypadku proroctwa Izajasza r. 11 powstała stąd, że ostatni wyraz hebrajski "bojaźń", powtórzony w w. 3, w LXX i Wlg został oddany dwoma różnymi słowami - "bojaźń" (w. 2) i "pobożność" (w. 3)).

w. 3: "I będzie miał upodobanie w bojaźni Pana, Nie według widzenia swoich oczu będzie sądził, ani według słyszenia swoich uszu rozstrzygał".
- Tekst opowiada o działalności Jezusa Chrystusa, dokonywanej w mocy, mądrości i umiejętności Ducha Bożego (por. Jan 7,24).

w. 4: "Lecz według sprawiedliwości będzie sądził biednych, i według słuszności rozstrzygał sprawy ubogich na ziemi. Rózgą swoich ust będzie chłostał zuchwalca, a tchnieniem swoich warg zabije bezbożnika".
- Podobnie jak w w. 3, opisano tu działalność Jezusa, który miał serce pełne zrozumienia, miłości i życzliwości dla ubogich i skruszonych (por. Mt 8,18; 15,32). Lud odpłacał Mu przywiązaniem i miłością (Mr 12,37; Łk 13,17).
- Łagodny dla uczciwych, Jezus był srogi dla obłudnych i przewrotnych, wobec których stosował ostry "miecz Słowa" (Hbr 4,12 - wg Ef 6,17 "miecz Ducha"), grożąc im sądem potępienia (por. Mt 23,13-38)!

w. 5: "I będzie sprawiedliwość pasem jego bioder, a prawda rzemieniem jego lędźwi".
- Została tu podkreślona osobista sprawiedliwość Syna Bożego, który "grzechu nie uczynił ani zdrada nie znalazła się w Jego ustach" (1 Ptr 2,22), który "zwyciężył grzech w ciele" (Rz 8,3/. Tę Jego sprawiedliwość uznawali w Nim nawet Jego wrogowie (por. Mt 22,16). "Wiernym" i "Sprawiedliwym" został też nazwany w księdze Objawienia (19,11-13).
- I właśnie za ziemskich dni Syna Bożego, miały swój początek szczególne warunki i wydarzenia, o których proroctwo opowiada pięknym, obrazowym językiem.

w. 6.7: "I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał obok koźlęcia. Cielę i lwiątko, i tuczne bydło będą razem, a mały chłopiec je poprowadzi. Krowa będzie się pasła z niedźwiedzicą, ich młode będą leżeć razem, a lew będzie karmił się słomą jak wół".
- Proroczy tekst posługuje się symboliką zwierząt - używaną wielokrotnie w Piśmie Świętym (por. Dan 7,1-7; 8,3-8), której używał także Jezus Chrystus (Mt 10,16; Łk 13,32), i która była znana także Apostołom (DzAp 10,11-15.28).
Znajdujemy tu i ciekawe i zarazem znamienne zestawienie par zwierząt:
a. zwierzęta czyste - zwierzęta nieczyste;
b. zwierzęta domowe - zwierzęta żyjące dziko.
ad. a. "Zwierzęta czyste", to Izrael (por. Mt 10,6.16), zaś "zwierzęta nieczyste", to narody pogańskie (DzAp 10,11-15.28);
ad. b. podobnie "zwierzęta domowe", to Izrael, lud Boży - "domownicy Boga" (Iz 51,1-4; por. Ef 2,19), zaś "zwierzęta leśne", to oddalone od Boga narody pogańskie (Dan 7,1-7; Ef 2,11.12).
Pomiędzy tymi, z natury obcymi i nieprzyjaznymi sobie "zwierzętami", od czasu ziemskich dni Jezusa Chrystusa miała zaistnieć zgoda i harmonia; zaniknąć miały podziały, ustać wrogość, zadzierzgnąć się więzy przyjaźni, zrozumienia i braterskiej miłości.
Ten piękny proroczy obraz opisuje rzeczywistość, jaka zaistniała między tymi, którzy uwierzyli Ewangelii Jezusa Chrystusa i przyjęli do swego życia błogosławione ideały chrystianizmu. O zniesieniu podziałów wiele pisał ap. Paweł (por. Ef 2,11-22), a pouczającej lekcji w tym względzie Pan udzielił ap. Piotrowi, w słynnej wizji "wielkiego lnianego płótna" (przeanalizuj: DzAp 10 r.)
Poznając "zwierzęta leśne" występujące w Iz r. 11 zauważamy znamienną sprawę: są tam wymienione te "zwierzęta", które rozpoznał w widzeniu prorok Daniel (r. 7 proroctwa). I są tam:
1. "lew" (symbolizujący Babilonię);
2. "niedźwiedź" (symbol Medo-Persji);
3. "lampart" (symbol królestwa greckiego).
Jednak w Iz r. 11., nie występuje "zwierzę straszne i srogie" (bezimienne), która u Daniela jest symbolem Rzymu Pogańskiego, natomiast w jego miejsce pojawia się "wilk". Nie tworzy to jednak większego problemu. Jak wiadomo, założycielami Rzymu byli Romulus i Remus, których według legendy wykarmiła... wilczyca! - Stąd wilk na stałe połączony został z Rzymem i stał się jego uznanym symbolem.
Przedstawienie tych właśnie symboli w proroctwie Izajasza jest niezwykle wymowne i zdaje się wskazywać, że potomkowie tych narodów, które w historii wycisnęły swe piętno i wyrządziły wiele szkód Izraelowi - narodów, które okupowały ziemię izraelską (a więc: Babilonii, Medo-Persji, Grecji, i Rzymu) - w Jezusie Chrystusie mieli się stać braćmi Żydów!
- I tak właśnie się stało, a czytamy o tym na wielu miejscach Nowego Testamentu (por. Ef 2,11-22; Gal 3,26-29). Obrazowo mówi o tym Izajasz na innym miejscu, w słynnym, 60. rozdziale swojej księgi: "Przyjdą także do ciebie schyleni nisko synowie twoich gnębicieli i wszyscy, którzy tobą pogardzali, padną ci do nóg, i będą cię nazywać grodem Pana, Syjonem Świętego Izraelskiego" (Iz 60,14)!



II. "... A MAŁY CHŁOPIEC JE POPROWADZI" (Iz 11,6).

("... małe dziecię będzie nimi rządzić" - BG).

Proroczym "Małym Chłopcem", Dziecięciem", jest tu niewątpliwie Jezus Chrystus, o którym Słowo Boże na kilku miejscach mówi właśnie jako o "Dziecięciu", "Chłopczyku" (Iz 9,5.6; Obj 12,1-5), i "Synu" (Iz 7,14; Mt 1,23), a Jego dramatyczne zmagania z szatanem opisuje księga Objawienia r. 12.
w. 8. "Niemowlę bawić się będzie nad jamą żmii, a do nory węża wyciągnie dziecię swoją rączkę".
- W Iz 11,8 (porównaj w BG: "Dziecię ssące będzie grało nad dziurą żmijową; a to, które odstawione jest [od piersi], wpuści rękę swoją do dziury bazyliszkowej"), "dziecię" występuje dwukrotnie; jest widziane jakby na dwóch etapach istnienia i działalności:
a. "dziecię ssące";
b. "dziecię odstawione [od piersi]".

ad. a. "Dziecię ssące" - mowa prawdopodobnie o okresie dzieciństwa i młodości Jezusa. Żył On, od maleńkości nie plamiąc się żadnym grzechem ("zwyciężył grzech w ciele" - Rz 8,3; por. Łk 2,40-52), i trwał w stałej, bliskiej łączności ze Swym Niebiańskim Ojcem. (W proroctwie "dziecię" bawi się bez szkody nad "dziurą żmijową"; "żmija", "wąż" - to wg Obj 12,9 symbol szatana).
ad. b. Z kolei "dziecię odstawione" - to prawdopodobnie określenie Jezusa Chrystusa w czasie Jego ziemskiej służby, począwszy od chrztu i napełnienia Duchem Świętym (Mt 3,16.17), kiedy to zwyciężył pokuszenie na puszczy (Mt 4,1-11), aż po Jego zwycięstwo odniesione nad szatanem na Golgocie (Jan 19,30). W tym okresie "depcze On po wężach, niedźwiadkach i bazyliszkach", a nawet udziela tej mocy Swym uczniom (czyt. Łk 10,17-19). - Jest to więc przejście od stanu osobistego bezpieczeństwa ("Dziecię ssące" bawi się niezagrożone obok nory żmii) - do ataku na wrogie siły ("Dziecię odstawione" sięga do nory bazyliszka). Owo "sięganie do nory bazyliszka" (szatana), skończyło się jego zdemaskowaniem i zdeptaniem przez Chrystusa (czyt. Mt 8,28-32; Hbr 2,14; por. 1 Mjż 3,15; Jan 12,31; Łk 10,18)!

Uwaga: W uzupełnieniu tej kwestii z Iz r. 11., warto zwrócić uwagę na 65. r. tego proroctwa, a szczególnie na paralelny, 25. werset: "wilk z barankiem paść się będą społem; lew jako wół plewy jeść będzie, a wężowi proch będzie chlebem jego". - "Wąż" z tego tekstu, to niewątpliwie "wąż starodawny, którego nazywają diabłem i szatanem" (Obj 12,9), to "żmija" i "bazyliszek" z r.11 Izajasza. I ten oto "wąż" ma jeść "proch"!
Co to oznacza?
- Zgodnie z Hbr 2,14 Jezus Chrystus odebrał szatanowi "władzę nad śmiercią"; konsekwentnie do tego, na wyspie Patmos oświadczył ap. Janowi, że ma "klucze grobu i śmierci" (Obj 1,18). Są to doniosłe prawdy, o ogromnych konsekwencjach praktycznych. - Jeżeli szatan miał kiedyś nadzieję, że na zawsze zatrzyma w śmierci zmarłych ludzi, to zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa definitywnie tej nadziei go pozbawiło! Jezus Chrystus stał się bowiem "pierwiastkiem zmartwychwstania" (1 Kor 15,20.23), i gwarancją zmartwychwstania wszystkich - najpierw sprawiedliwych (do zbawienia), a potem także niesprawiedliwych (na Sąd Ostateczny). Dzięki Panu Jezusowi żyjemy na wieki, "przeszliśmy z śmierci do życia", a gdy umieramy, to jedynie "śpimy" - snem, z którego zostaniemy zbudzeni w dniu powtórnego przyjścia Pana (Jan 5,24; 1 Tes 4,13-17)!
Co pozostało szatanowi?
- Tylko tyle, że w konsekwencji grzechu wciąż jeszcze umieramy śmiercią doczesną, i nasze ciała (jako, że jesteśmy "prochem" - 1 Mjż 3,19), w proch się obracają! I jest to jego jedyne zwycięstwo, jedyny "pokarm", którym wciąż jeszcze się syci (to zresztą zapowiedział mu Bóg na początku - 1 Mjż 3,14)! Uzupełnieniem tej myśli mogą być słowa Pana Jezusa z Mt 10,28: "A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą..."!
w. 9. "Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze".
- Teksty biblijne, mówiące o "górze Pana", mają kilka znaczeń; "górą Bożą" jest np. nazwana góra Horeb (2 Mjż 3,1). Jednak to charakterystyczne określenie odnosi się w Biblii przede wszystkim, albo do góry Moria, gdzie kiedyś stała świątynia Boża, w której Izraelici oddawali cześć Jahwe (2 Krn 3,1; por. Iz 2,1), albo do góry Syjon, siedziby królów Izraela (2 Sam 5,7). Natomiast w ujęciu proroczym, "góra Pana" obrazuje albo religię Izraela (Iz 2,1; por. Jan 4,19-22), albo lud Izraelski (Iz 49,14-16; 60,14).
Werset 9. omawianego proroctwa zapowiadał czas, gdy na "górę Pana" mieli przychodzić obywatele wszystkich narodów (por. Iz 2,1-4) - a więc poganie, którzy przyjęli Ewangelię. Oczywiście, nie chodzi tu o dosłowne przyjście do Jerozolimy, lecz o duchowe przystąpienie do Boga w imieniu Jezusa Chrystusa (por. Hbr 12,22-24). To o takim właśnie przyjściu mówił Zbawiciel w rozmowie z Samarytanką (Jan 4,23.24). Zgodnie z Iz 2,1-4 narody przychodzą na "górę Pańską" po to, aby "uczyć się dróg Pańskich", i "chodzić Jego drogami". W konsekwencji tego, w przybyszach zachodzi wielka, korzystna przemiana - z "dzieci gniewu" (Ef 2,3), stają się "dziećmi Boga" (Rz 8,14-17). To zmienia wszystkie relacje i stosunki międzyludzkie, a dlatego proroczy opis tego stanu jest bardzo krzepiący: "Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze"!
 


ARKUSZ ZWROTNY - Lekcja:6/II


Pytanie 1:
Dlaczego proroctwo mówi o Jezusie, jako o "Latorośli z korzenia Isajego"?
Pytanie 2:
Co proroctwo Izajasza r.11 mówi o charakterze i postępowaniu Jezusa Chrystusa?
Pytanie 3:
Kogo reprezentują "zwierzęta czyste" a kogo "zwierzęta nieczyste"? - Rozwiń tę myśl.
Pytanie 4:
Kogo obrazuje "dziecię ssące", a kogo "dziecię odstawione"?
Pytanie 5:
Co oznacza określenie i zapowiedź, że "wąż będzie jadł proch" (Iz 65,25)?