Lekcja 5 - DARY DUCHA ŚWIĘTEGO


Wstęp:

Założony przez Jezusa Chrystusa Kościół, powołany aby "objawiać ukrytą mądrość Bożą" wobec istot ziemskich i niebieskich (czyt. Ef 3,10; por. 1 Kor 4,9), i aby zwiastować Ewangelię Zbawienia wszystkim zagubionym w grzechu (Mt 28,19.20) - został do tej pracy odpowiednio wyposażony. Już na początku, gdy powstawał Kościół, apostołowie otrzymali nakaz pozostania w Jerozolimie tak długo, aż zostaną wyposażeni "Mocą z Wysokości" (Łk 24,49): "Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi" (DzAp 1,8).
Księga Dziejów Apostolskich, opowiadająca o życiu i misji pierwszych Zborów, ukazuje jak Bóg działał poprzez oddanych i poświęconych w Jego służbie ludzi. Z kolei Listy apostolskie, szczególnie Listy ap. Pawła (czyt. Rz r. 12.; 1 Kor r. 12.; Ef r. 4.), rozważają szczegółowo problem darów Ducha Świętego. Podkreślić należy, że udzielając darów Ducha Świętego Kościołowi, Bóg uwzględniał zawsze aktualną sytuację i aktualne potrzeby Swego Dzieła. Nie w każdym czasie występowały te same dary, zaś występowanie nadzwyczajnych znaków - cudów i demonstracji mocy Bożej - miało miejsce szczególnie w tych, z reguły krótkich okresach czasu, gdy rozpoczynał się jakiś nowy, wyjątkowo ważny dla ludu Bożego i Dzieła Bożego okres.

I. "JEDNO CIAŁO" - K O Ś C I Ó Ł

1. Jezus zapowiedział, że Swój Kościół zbuduje "na Opoce", a dlatego "moce piekielne nie przemogą go" (Mt 16,13-18).
a) "Opoką" - Fundamentem Kościoła Bożego jest Jezus Chrystus (1 Kor 3,11; por. 1 Ptr 2,2-4);
b) "żywymi kamieniami" tej budowli są wszyscy wierzący (1 Ptr 2,5), pochodzący z Izraela i ze wszystkich narodów ziemi (Ef 2,11-22);
Uwaga: Dzięki zbawczej śmierci naszego Pana, Jezusa Chrystusa, usunięte zostały wszelkie podziały miedzy ludźmi - narodowe, językowe i rasowe (por. Gal 3,28). Wszystkich biblijnie wierzących chrześcijan połączyła Jego miłość, łaska i prawda. Wszyscy wspólnie tworzą "Duchową Budowlę, będącą mieszkaniem Ducha Świętego" (Ef 2,21.22)!

2. Jezus Chrystus ubogacił Swój Kościół, zsyłając na wierzących Ducha Świętego, co nastąpiło w dniu Pięćdziesiątnicy (DzAp 2,1-47),
a. Kościół został wyposażony w różne dary i różne posługi (Ef 4,7-11; 1 Kor 12,4-11);
b. Ich przeznaczeniem jest służba Bogu i ludziom, umocnienie wiary i doskonalenie życia chrześcijańskiego (Ef 4,12-16; 1 Kor 12,12.13);
c. Ta sama prawda ukazana została w przypowieściach Jezusa Chrystusa (por. Mt 25,14-30; Rz 12,1-3);
d. Dary Ducha Świętego są ważne dla Kościoła - nikt z nas nie żyje dla siebie samego (Rz 14,7). Dlatego nie wolno wykorzystywać otrzymanych darów dla celów samolubnych, ani lekceważyć darów, jakie posiadają inni członkowie zboru (1 Kor 12,14-30; Rz 12,4-8);
e. Posiadanymi darami winniśmy usługiwać wiernie i z poświęceniem (Rz 12,9-13).

3. Usługując posiadanymi darami Ducha, winniśmy zachować skromność i nie wynosić się nad innych (Rz 12,3);
a. Jezus nauczył nas służby (czyt. Łk 17,10; por. Mt 20,20-28);
b. Swoją pokorę objawiał do końca (Jan 13,1-6.12-17);
c. Wielce pouczającą postawę zachował w całym życiu chrześcijańskim także ap. Paweł (por. 1 Kor 15,10);
d. Tenże apostoł wzywa nas, abyśmy postępowali zawsze i we wszystkim z umiarem i skromnością (Flp 4,5)!


II. WAŻNOŚĆ ORGANIZACJI W KOŚCIELE BOŻYM

1. Bóg jest "Bogiem porządku" (1 Kor 14,33.40).
a. Porządek i harmonia cechują wszelkie Boże stworzenie. Zarówno makrokosmos (galaktyki, układy słoneczne, mgławice) jak i mikrokosmos (świat mikrocząsteczek i drobnoustrojów), wszystkie są poddane ścisłym prawom. Wszędzie panuje ład, porządek i harmonia.
b. Czytając historię starożytnego Izraela, zauważamy wzorowy, ustanowiony poprzez Boga porządek, widoczny m. in. w rozlokowaniu obozu izraelskiego i w organizacji służby Bożej w świątyni, a także we wszystkich sprawach związanych z potrzebami socjalnymi i zdrowotnymi, oraz religijnymi i duchowymi tego narodu!
c. Bóg jest niezmienny (Mal 3,6), podobnie i Jezus Chrystus (Hbr 13,8). Dlatego także w Nowym Przymierzu obowiązują określone w Słowie Bożym zasady porządku i organizacji.

2. Na początku Jezus Chrystus powołał Dwunastu Apostołów, którzy stanowili podstawową grupę spadkobierców Jego nauki, i którzy zostali wyposażeni we wszystkie dary Ducha Świętego. (Mt 10,1-5)
a. w miejsce Judasza, powołano kolejnego, dwunastego Apostoła (DzAp 1,15-26); Jezus Chrystus powołał także jako apostoła, Pawła (DzAp 9,1-24; Rz 1,1; Tyt 1,1).
b. to oni, w sposób kolegialny decydowali o wielu podstawowych sprawach, istotnych dla rozwoju Kościoła - zarówno formalnych (czyt. DzAp 8,14), jak i podstawowych dla nauki i praktyki Kościoła (DzAp 15,1-6);
c. m.in. powoływali ludzi na nowe urzędy, stosowne do aktualnych potrzeb Kościoła (DzAp 6,1-7).
3. Każdy Zbór miał swoich Starszych, którzy troszczyli się o duchowy stan Zboru (DzAp 13,1; por. Tyt 1,5);
a. kwalifikacje duchowe Starszych zostały wyraźnie określone (Tyt 1,6-9; 1 Tym 3,1-7);
b. podobne kwalifikacje posiadać musieli także diakoni (1 Tym 3,8-13);
c. Słowo Boże wymienia także funkcje:
- ewangelistów,
- nauczycieli,
- pasterzy,
- rządców;
- pomocników i jeszcze innych (1 Kor 12,28).

Uwaga: Funkcje te od początku miały za cel zaspokojenie różnorakich potrzeb członków Kościoła. Ludzi, którzy je spełniali, powoływano - zgodnie z aktualnymi potrzebami - zlecając im określony dział pracy (por. Rz 12,4-8). Podobnie było zawsze, tak też jest i dzisiaj. Potrzeby są podobne. Dlatego i dzisiaj w Kościele, w poszczególnych zborach są postanowieni: starsi zborowi, nauczyciele, ewangeliści, pasterze (pastorzy).
Biblijni "rządcy" i "pomocnicy", to współcześni sekretarze, diakoni, czy kierownicy administracyjno-gospodarczy, zajmujący się prowadzeniem administracyjnych i gospodarczych spraw zborów, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz.

4. Biblijni chrześcijanie zostali obdarzeni przez Boga darem (lub darami) Ducha Świętego (1 Kor 12,13). Z tego wynika konkretna odpowiedzialność wobec Boga i wobec Kościoła;
a. Przypowieść Jezusa Chrystusa "O talentach", ostrzega wierzących przed zaniedbywaniem się w służbie
(Mt 25,14-29)!

5. Podstawowym obowiązkiem chrześcijanina jest świadczenie o zbawieniu Bożym w Chrystusie (Mt 28,19.20; Mr 16,15.16);
a. jesteśmy powołani do zwiastowania ludziom miłosierdzia Bożego. Należy pamiętać, że najlepszym i najskuteczniejszym argumentem na rzecz Prawdy Bożej, jest świadectwo osobistego nawrócenia i zbawienia w Chrystusie (1 Ptr 2,9.10; por. Mr 5,1-20);
b. ap. Paweł wskazał na siłę motoryczną jego własnego świadectwa o Chrystusie - była nią miłość Boża, która opanowała jego serce (2 Kor 5,14-21).

III. WAŻNE SPOSTRZEŻENIA I PRZESTROGI!

1. Jak już zaznaczyliśmy powyżej, udzielając darów Ducha Świętego Kościołowi, Bóg uwzględniał zawsze aktualną sytuację i aktualne potrzeby Swego ludu.
a. Analizując Pismo Święte pod tym kątem łatwo zauważamy, że nie w każdym czasie występowały takie same dary, a występowanie nadzwyczajnych znaków - cudów i demonstracji mocy Bożej - miało miejsce szczególnie w tych, z reguły krótkich, okresach czasu, gdy rozpoczynał się jakiś nowy, wyjątkowo ważny dla ludu Bożego i Dzieła Bożego okres. Takie nadzwyczajne znaki towarzyszyły np. w okresie kilkudziesięciu lat, wyjściu Izraelitów z Egiptu, wędrówce po pustyni i wejściu do Chanaanu - takie znaki były też obecne, gdy rozpoczynał się Okres Kościoła. Za dni apostołów - znów w okresie kilkudziesięciu lat (!) - dary Ducha Świętego nosiły wyjątkowy, nadzwyczajny charakter. Był to czas, gdy konstytuował się Kościół, a Bóg uwiarygodniał Swych sług wobec Izraela i świata, poprzez "znaki, cuda i różnorodne niezwykłe czyny i dary Ducha Świętego" (Hbr 2,1-4; por. DzAp 5,12-16; 19,10-12; 2 Kor 12,12).

2. Pamiętać należy, że zasadą, która spełnia tu rolę podstawową, było i jest, że dary Ducha Świętego służą umocnieniu wiary i wierności ludu Bożego, a następnie skuteczności świadectwa, jakie ten lud składa wobec świata. Nigdy natomiast dary Ducha Świętego nie były celem samym w sobie, i nie służyły zaspokajaniu ludzkich ambicji! Na pewno nie wychodziły też naprzeciw niechrześcijańskiemu, prostackiemu i grzesznemu "zapotrzebowaniu" na nadzwyczajne zjawiska, za pomocą których rozmaici "guru" pozyskują swoich zwolenników!
a. Spostrzeżenie to nabiera szczególnego znaczenia współcześnie, gdy powstało wielu duchowych zwodzicieli. Ludzie ci, twierdząc, że posiadają dary Ducha Świętego, ani nie żyją według Prawdy Bożej, ani jej nie głoszą. Natomiast zwodzą nieumocnionych twierdząc, że posiadają niezwykłą moc. Dokonują też pewnych manifestacji, które mają swe konkretne źródło; o takich ludziach ap. Paweł napisał, że są narzędziem złego ducha, i przychodzą "za sprawą szatana z wszelką mocą, wśród znaków i rzekomych cudów. I wśród wszelkich podstępnych oszustw wobec tych, którzy mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu. Aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz znaleźli upodobanie w nieprawości" (2 Tes 2,9-12)!
Na takich ludzi zwrócił też uwagę Pan Jezus Chrystus, gdy powiedział: "Nie każdy, kto do mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim, i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie" (Mt 5,21-23).
b. Gdy dziś mówimy o takich, udających chrześcijan ludziach, nie przypadkowo ich "znaki i cuda" utożsamiamy ze "znakami i rzekomymi cudami" (2 Tes 2,9-12), które znamionują antychrysta. Bo taka jest niestety wymowa faktów: współczesne tzw. ruchy charyzmatyczne nie tylko że współpracują z opisaną w Biblii "wszetecznicą, pijaną krwią świętych i krwią męczenników Chrystusowych" (por. Obj 17,1-5), a ponadto nie kryją swego zamiaru zjednoczenia się w nią w jeden organizm duchowy. Co znamienne, ich przedstawiciele i przywódcy twierdzą, że w ich wspólnotach objawia się i manifestuje swe możliwości dokładnie ten sam charyzmatyczny duch, który zyskał prawo obywatelstwa w odstępczym chrześcijaństwie!

Zakończenie. Bóg jest suwerenny, i czyni wszystko jak chce, i kiedy chce! On może udzielić daru, lecz może dar wstrzymać - zależnie od sytuacji i potrzeby (por. 1 Kor 12,11)! Nasz krytycyzm i ostrożność wobec zjawisk duchowych, jakie występują współcześnie w nominalnym chrześcijaństwie jest tym większy, im większe jest niebezpieczeństwo zwiedzenia: "I nic dziwnego; wszak i szatan przybiera postać anioła światłości. Nic więc nadzwyczajnego, jeśli i słudzy jego przybierają postać sług sprawiedliwości; lecz kres ich taki, jakie są ich uczynki" (2 Kor 11,14)!

ARKUSZ ZWROTNY - Lekcja: 5/II



Pytanie 1:
W jakim celu Kościołowi Bożemu zostały udzielone dary duchowe?
Pytanie 2:
Czego uczy nas Słowo Boże o potrzebie wzajemnej służby, zgodnie z posiadanymi darami Ducha?
Pytanie 3:
W jaki sposób organizowane było życie pierwszych zborów chrześcijańskich, i jakie nowe służby powoływano zgodnie z potrzebami?
Pytanie 4:
Na czym polega istota kapłańskiej służby wierzących (1 Ptr 2,9; 2 Kor 5,14-21)?
Pytanie 5:
Jak ostrożni powinniśmy być wobec różnorakich manifestacji tzw. charyzmatycznych?