Lekcja 4 - MOCE PRZECIWNE BOGU


Wstęp:

Wielokrotnie w życiu spotykamy się ze sprawami i zjawiskami, które wykraczają poza codzienność, i przewyższają zdolność racjonalnego ujęcia i wytłumaczenia. Do zjawisk tajemniczych, bulwersujących od dawna ludzi, należy na pewno zagadka tzw. latających talerzy, co w ostatnich dziesiątkach lat nabrało znacznego rozgłosu i zwróciło uwagę autorytetów naukowych; zagadka tzw. trójkąta bermudzkiego (takich "trójkątów" jest zresztą więcej na Ziemi), obszaru który zwraca na siebie uwagę licznymi anomaliami, stanowiąc okresowo groźne niebezpieczeństwo dla lotnictwa i żeglugi. Podobnych zjawisk jest wiele. Zastanawiający się nad nimi ludzie mówią, że odnoszą wrażenie, iż żyjemy w świecie pełnym tajemnic, że wokół nas, tuż obok, dzieje się wiele spraw nieuchwytnych, że toczy się inne życie, funkcjonuje inny świat, odmienny od naszego, tajemniczy - przyjazny, a może wrogi?!...
Od dawien dawna ludzie parali się wszelkiego rodzaju praktykami magicznymi i spirytystycznymi, dążąc do nawiązania kontaktu z istotami "z innego" świata (światów?). Chcieli oni rozszerzyć swoją wiedzę oraz uzyskać od zamieszkujących inne wymiary istot różne informacje, przydatne w naszym świecie. Praktyki takie były znane od tysiącleci, zaś w ostatnim czasie przeżywają swój renesans.
Wiarę w istnienie istot niewidzialnych, duchowych, wyznawali także ludzie czczący Jedynego Boga - JAHWE. Wierzyli oni w istnienie świata duchowego, rozróżniając między sprzyjającymi człowiekowi Siłami Dobra, podlegającymi Jedynemu Bogu, a Siłami Zła, stojącymi w służbie przeciwnika Bożego - szatana. Ludzie wierzący dążyli zawsze do nawiązania z Bogiem bezpośredniego kontaktu, i kierowali się otrzymanymi od Niego wskazówkami.
Jeżeli w jakimkolwiek gronie przypadkowo zebranych osób, zostaje wywołany poruszony tutaj temat, uczestnicy spotkania dzielą się zazwyczaj na dwa obozy: zwolenników (ludzi uznających istnienie tajemnych istot i sił przenikających do naszego świata), i przeciwników (osoby nastawione sceptycznie wobec wszelkich zjawisk, których nie można ogarnąć zmysłami i udowodnić w sposób naukowy).
- Kto ma rację?
- Czy Pismo Święte wypowiada się w tej sprawie?
- Jakie praktyczne rady i wskazówki można odnieść z tekstów biblijnych?

I. RZECZYWISTOŚĆ STWORZONEGO ŚWIATA

1. O czym także mówi Pismo Święte?

Pismo Święte nie jest podręcznikiem naukowym, nie używa określeń i pojęć naukowych. Jest to przede wszystkim Księga mówiąca o zbawieniu. Miliony ludzi znalazło w niej drogę do osobistego pojednania się z Bogiem i zmiany swojego życia, dowodząc tym samym prawdziwości treści w niej zawartych. Ale w związku z tym wielu ludzi uważa, że Biblię należy traktować wyłącznie jako Księgę mówiąca o Bogu i o zbawieniu, a nie należy w niej szukać innych spraw. Bez wątpienia, myśl zasadnicza jest słuszna; na pewno Biblii nie można traktować jako podręcznika historii czy nauk ścisłych. A jednak zawiera ona w swej treści wiele stwierdzeń należących do tych dziedzin nauki, i zrozumiałych dopiero w kontekście odkryć naukowych.
Szczególne miejsce, w Biblii zajmują sprawy, które można podciągnąć pod wspólną kategorię "rzeczy niewidzialnych" bądź "zjawisk nadprzyrodzonych". Ich gama jest bardzo szeroka: Bóg, Królestwo Niebios, z niezliczonymi zastępami istot zwanych Aniołami, księstwa istot wrogo ustosunkowanych do Boga i Jego Królestwa; cudowne wydarzenia, takie jak: uzdrawianie chorych, wskrzeszanie umarłych, ingerencje w prawa natury, chodzenie po wodzie, przemiana wody w wino, rozmnożenie chleba, nagłe ukazywanie się i znikanie istot, a także zjawiska uważane za niemożliwe: odczytywanie myśli, przepowiadanie przyszłości, i wiele innych.

2. Znamienna definicja wiary.

Definicja wiary, którą przytacza List do Hebrajczyków jest znamienna, gdyż jednoznacznie wskazuje na istnienie świata niewidzialnego: "Wiara zaś jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy" (11,1)
3. W Biblii znajdujemy wiele bardzo ważnych informacji, mówiących o różnorodności stworzonego przez Boga świata:
a. Różnorodność stworzenia jest wielka. Istnieją światy widzialne, a także światy niewidzialne, istoty widzialne, i istoty niewidzialne (Kol 1,16);
b. Za pomocą naszych pięciu zmysłów dostrzegamy tylko cząstkę realnie istniejącej rzeczywistości:
Naiwnością byłoby sądzić, że rzeczywiście istniejący świat, ograniczony jest tylko do rzeczy widzialnych, materialnych, których istnienie możemy stwierdzić za pomocą naszych zmysłów. Kiedyś człowiek był na tyle zarozumiały, że tak właśnie sądził. "Czego nie zobaczę, w to nie uwierzę!" - mówili liczni "niewierni Tomasze", pozujący na ludzi światłych, którzy "dawno odrzucili wiarę w zabobony".
Rozwój nauki i ustalenia uczonych wykazują na wielką potrzebę pokory. Są setki rzeczy i zjawisk, których istnienia nie można stwierdzić za pomocą naszych pięciu zmysłów, a które nie tylko istnieją, lecz są nieodłącznym elementem stworzenia, nieodzownym dla funkcjonowania naszego świata. Przykładem mogą być tutaj: budowa atomowa materii, prawo powszechnego ciążenia, fale elektromagnetyczne, a w biologii świat bakterii, i wiele innych. Odpowiednie badania, przyrządy i pomoce naukowe, pozwoliły człowiekowi dostrzec świat nieznany i fascynujacy. Uzbrojone oko ogląda rzeczy dziwne i wspaniałe w bezmiarze kosmosu, i w kropli wody; uzbrojone ucho rejestruje dźwięki, których istnienia nikt wcześniej nie podejrzewał.
Znana jest opinia o "milczącym świecie podwodnym". Ukuto nawet półżartobliwe przysłowie mówiące, że "dzieci i ryby głosu nie mają". - Czy jest to zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy? Wcale nie. Bo oto zbudowano specjalne "ucho", odbierające dźwięki o częstotliwości nieprzyswajalnej dla ucha ludzkiego, co pozwoliło stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że świat podwodny pełen jest dźwięków, głosów i nawoływań, że gwarno w nim "jak na Marszałkowskiej w godzinach szczytu".

4. Rzeczy "niewidzialne" istnieją! Tę prawdę potwierdza jednoznacznie Słowo Boże, w którym znalazły się niezwykle interesujące opisy sytuacji i ludzi:

a. Potwierdza to historia z życia proroka Elizeusza (czyt. 2 Krl 6,8-18).

- Zwrot: "Pan otworzył oczy sługi", jest jak najbardziej dosłowny. To nie figura retoryczna, czy poetycka przenośnia. To nie pobożna bajka. Wiadomo, że oko ludzkie, mimo że jest narządem wspaniałym i na swój sposób doskonałym, jest przecież zarazem bardzo ograniczone. Pracuje bowiem na pewnym zakresie widma, dostrzegając i rozróżniając obrazy w nim tylko występujące. Wszystko, co znajduje się poza tym zakresem, jest dla oka ludzkiego niewidzialne. Nie dlatego, że nie istnieje, lecz z powodu ograniczenia naszego narządu wzroku. To tak, jak odbiornik radiowy, przystosowany do odbioru fal o określonej częstotliwości. W tym kontekście "otworzenie oczu", to po prostu rozszerzenie zakresu - uzdolnienie, udoskonalenie narządu wzroku. Zawsze na krótki czas i dla określonego celu, po czym oko znów powraca w normalny ludzki zakres!
Co zobaczył sługa proroka Elizeusza?
Na to pytanie można i trzeba udzielić jasnej odpowiedzi, co jest możliwe tylko pod warunkiem, że dysponujemy jednoznacznymi biblijnymi argumentami. Są dwie możliwości: (1) była to albo percepcja niewidzialnej rzeczywistości; albo (2) złudny miraż, wytworzony na potrzebę chwili, dla ilustracji jakiejś prawdy (jak na przykład wizja proroka Daniela z 7 i 8 r. jego księgi). Dla zrozumienia pomocny jest tekst Mt 26,53 gdzie Pan napomniał ap. Piotra by nie walczył mieczem, a przy tej okazji wyznał, że istoty anielskie ("dwanaście legionów aniołów") były gotowe do natychmiastowej interwencji - gdyby jej Jezus zażądał! Jak potężne są istoty anielskie i czym może grozić bezpośrednie, nieprzyjacielskie starcie z nimi, świadczy wydarzenie z czasów starożytnych, kiedy to jeden anioł Pański w ciągu jednej nocy pobił 185 tysięcy żołnierzy armii asyryjskiej (czytaj: 2 Krl 19,35)! - Biorąc powyższe pod uwagę można przyjąć, że oczy Giehazego zostały otworzone, by zobaczył niewidzialną dla ludzkich oczu rzeczywistość!

b. Potwierdza to fenomen "widzenia";
(1) Najwcześniejsze określenie proroka Bożego brzmiało "widzący" (1 Sam 9,9.18.19; 2 Krn 12,15; 33,18; 35,15);
(2) Prorok Boży w czasie oglądania niewidzialnej rzeczywistości miał "otwarte oczy" (4 Mjż 24,4) na inną, niewidzialną rzeczywistość, dzięki czemu mógł nawiązać bezpośredni kontakt z istotami niebieskimi (czyt. Dan 10,1-21);
- Jest rzeczą znamienną, że inni, obecni na tym samym miejscu ludzie, niczego nie widzieli (Dan 10,7);
(3) Podobne zjawisko miało miejsce w czasie ziemskiego życia Jezusa Chrystusa (czyt. Mt 17,18);
(4) Słowo Boże opisuje też sytuację, kiedy zwierzę oglądało niewidzialną rzeczywistość, której nie dostrzegał człowiek 4 Mjż 22,21-33).

c. Także przyszłe Królestwo Boże, to "rzeczy niewidzialne", O niewidzialnej rzeczywistości mówił ap. Paweł, nauczając że jest nią także przyszłe obiecane Królestwo (2 Kor 4,17.18).

d. Przyszłością wierzących jest zmartwychwstanie i przemienienie w ciała duchowe, nieśmiertelne i nieskazitelne. W tych ciałach, dysponując innymi, doskonałymi możliwościami (zmysłami), zostaniemy zabrani do naszej Niebiańskiej Ojczyzny (1 Kor 15,50-54; Flp 3,20.21).
(1) Wówczas będziemy podobni do Aniołów Bożych (Mt 22.30);
(2) Podobni będziemy do Chrystusa (1 Jana 3,2; Flp 3,21);
(3) Wtedy będziemy oglądać Boga "twarzą w twarz" (Obj 22,3.4)!
e. "Rzeczy niewidzialne", to także świat dźwięków niesłyszalnych dla uszu ludzkich, albo tak wielkich i świętych, że nie godzi się aby człowiek, który je słyszał, mógł je powtórzyć (por. 2 Kor 12,4).
(1) Nie tylko nasze oczy są ograniczone. To samo dotyczy naszych uszu. Wiadomo, że ucho ludzkie słyszy i rozróżnia dźwięki o określonej częstotliwości (od 15 herców do 20. tysięcy herców). Dźwięki o niższej częstotliwości, tzw. infradźwięki (poddźwięki), powodujące czasami falę uderzeniową wielkiej siły, zdolną zniszczyć mury fortecy (istnieje hipoteza, że w ten właśnie sposób upadły mury Jerycha - Joz. 6,20), podobnie jak dźwięki o wysokiej częstotliwości, tzw. ultradźwięki (naddźwięki), są dla ucha ludzkiego nieprzyswajalne. Są one albo wcale niesłyszalne, albo są nie do określenia przez człowieka (np. głos ludzki emitowany z takim, „ponadnormatywnym” natężeniem, byłby odbierany nieczytelnie, jak grzmot!).
(2) Przykłady tego znajdują się w Słowie Bożym:
- Towarzyszący Saulowi ludzie, nie słyszeli głosu Pana, który z nim rozmawiał (DzAp 22,9);
- Tylko uczniowie słyszeli i zrozumieli słowa Boga Ojca, wypowiedziane do Pana Jezusa (Jan 12,27-30).

Tak, rzeczy niewidzialne istnieją! Świat, którego cząstkę tworzy widzialna rzeczywistość, jest przedziwny w swej różnorodności. My, ludzie, a także pozostałe byty materialne, ziemskie i kosmiczne, to tylko cząstka realnie istniejącej rzeczywistości! Żyjąc w świecie trójwymiarowym, nie wyobrażamy sobie wspaniałości "rzeczy niewidzialnych", które są tuż obok nas, współistnieją równolegle z nami, w kolejnych wymiarach. Słowo Boże nie pozostawia co do tego najmniejszej wątpliwości.
Jedne z istot niewidzialnych: Bóg, Jezus Chrystus, Aniołowie Boży, są nam przychylni, życzliwi i pomocni.
Są jednak istoty nam wrogie - szatan i jego upadli aniołowie, którzy starają się nam szkodzić i prowadzą do upadku. Świadomym tego był ap. Paweł gdy pisał do Efezjan: "Bój nasz, który toczymy, toczymy nie z krwią i ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich" (6,12).
Pozostając w ciele materialnym, dysponując ograniczonymi zmysłami, nie jesteśmy w stanie zobaczyć istot duchowych i nawiązać z nimi pełny, bezpośredni kontakt. A przecież ten niewidzialny świat jest nami żywo zainteresowany i czynny wobec nas. Czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób możemy się sprzeciwić złemu wpływowi nieprzyjaznych nam istot duchowych, a korzystać z życzliwości Istot nam przyjaznych? - Jest to niezwykle ważne pytanie.
Oddajmy jeszcze głos chrześcijańskiemu naukowcowi:
"Po zrozumieniu trójwymiarowości naszego świata, zaczęto myśleć o geometrii czterowymiarowej. I o dziwo, drzwi okazały się otwarte! Bez większego trudu udało się geometrię uogólnić i stworzyć geometrię czterowymiarową. Wynik taki nie był sprawą oczywistą. Wcale nie musiało tak być, jak zakładano teoretycznie. W trakcie badań naukowych tworzonych jest bowiem na codzień wiele hipotez roboczych, z których ogromna większość upada jednak już wkrótce po powstaniu, ze względu na sprzeczności wewnętrzne lub niezgodność ze znanymi faktami. Okazuje się, że nie tędy droga. W przypadku geometrii wielowymiarowej jednak tak nie było. Została opracowana w szczegółach, nie napotykając na żadne sprzeczności wewnętrzne ani paradoksy. Ten stan rzeczy nie jest oczywiście dowodem, że przestrzenie wielowymiarowe naprawdę istnieją, jednak jest mocnym argumentem przemawiającym za tym, że mogą istnieć, i że żadne przesłanki natury teoretycznej nie stoją na przeszkodzie ich istnieniu. Aktualne kursy uniwersyteckie geometrii analitycznej, są kursami geometrii n-wymiarowej, czyli geometrii w ogólnej postaci, dla dowolnej liczby wymiarów -n. Geometria trójwymiarowa mieści się w niej, jako szczególny przypadek, gdy n = 3, względnie n = 2. Wszystkie sformułowania geometrii n-wymiarowej są jednak ogólne, co umożliwia też badanie przestrzeni cztero- i więcej wymiarowej. Tak więc odpowiedź na postawione pytanie: "Czy może być więcej wymiarów?", jest w świetle aktualnego stanu wiedzy twierdząca." (dr inż. J. Kajfosz, "U wrót przestrzeni", wyd. Areopag, Katowice 1994, s. 25.26).

5. Słowo Boże informuje nas, że wszystko co dzieje się na Ziemi, jest bacznie obserwowane przez istoty niewidzialne, zarówno przyjazne nam, jak i wrogie wobec nas (czyt. 1 Kor 4,9; Ef 3,10). 
 
II. POCHODZENIE I DZIAŁALNOŚĆ SIŁ ZŁA

1. Pismo Święte nie udziela pełnej informacji o powstaniu zła. Jednak udziela podstawowych informacji o szatanie (szatan = przeciwnik);
a. "W prawdzie nie pozostał (nie wytrwał)" - powiedział o nim Jezus Chrystus (Jan 8,44). Tekst ten objawia trzy podstawowe fakty, związane z osobą szatana:
(1) kiedyś był w prawdzie, a więc początkowo był stworzeniem wiernym Bogu i posłusznym Jego woli;
(2) w bliżej nieokreślonym czasie sprzeniewierzył się Bogu;
(3) wszedł na drogę kłamstwa, i swoje kłamstwo zaszczepił kolejnym istotom!
b. Niektórzy bibliści teksty Iz 14,10-20 oraz Ez 28,13-19 stosują do szatana. Według nich wskazane fragmenty biblijne są opisem minionej chwały szatana, a zarazem informacją o niektórych przyczynach jego upadku.

2. Słowo Boże objawia także, iż oprócz szatana (Lucyfera), przeciwko Bogu wystąpiło wielu innych aniołów, którzy w konsekwencji zostali poddani "łańcuchom ciemności" (Judy 6,2; Ptr 2,4);
a. Księga Objawienia sugeruje, że szatan zdołał pociągnąć za sobą do buntu przeciw Bogu "trzecią część" aniołów (Obj 12,3,4,7-9).

3. Bezpośrednim sprawcą upadku naszych prarodziców był szatan (czyt. 1 Mjż 3,1-6.14.15);
a. Tym sposobem stał się on "księciem tego świata" (Jan 14,30; Ef 2,2; por. Łk 4,5-7);
b. Szatan posiadał "władzę nad śmiercią" aż do czasu gdy Jezus Chrystus odebrał mu ją poprzez Swoją śmierć i zmartwychwstanie (Hbr 2,14; por. Obj 1,17.18).

4. Działalność szatana i jego upadłych aniołów w całej historii Ziemi była pełna podstępu, kłamstwa i przewrotności - tak, jak to określił Jezus Chrystus (Jan 8,44);
a. on skłonił do grzechu Kaina (1 Jan 3,12);
b. on sprowadził nieszczęścia na Hioba (Hiob 1,6-12; 2,3-7);
c. on doprowadzał ludzi do upadku, a następnie szedł przed oblicze Boże, aby oskarżać swoje ofiary (Obj 12,10);
d. mimo porażki, jaką poniósł z rak Chrystusa (Hbr 2,14; 1 Jan 3,8), szatan wciąż jeszcze prowadzi swą przewrotną działalność, wymierzoną przeciwko ludowi Bożemu (1 Ptr 5,8; Ef 6,12; Obj 12,11);
e. ale jego los jest już przesądzony, i on jest tego świadomy (Obj 20,10)!

5. Spirytyzm jest szczególnym narzędziem szatana. Jego podstawą jest wiara w „duszę nieśmiertelną” - w istnienie życia pozagrobowego dusz ludzi zmarłych.
a. jest to kontynuacja pierwszego kłamstwa szatana, jakie wygłosił w ogrodzie Eden ("Na pewno nie umrzecie..." - 1 Mjż 3,4)!
- W myśl tej zasady spirytyzm głosi: "Śmierć nie istnieje! To, co nazywamy śmiercią, jest przejściem z niższego do wyższego stopnia bytowania" (W. Krauze, Wiedza tajemna, s.21, wyd. ang. z 1935 r.). Zapewnienie takie słyszeć można z ust każdego człowieka, który wierzy w „duszę nieśmiertelną”;
b. stan umarłych Biblia określa jednoznacznie, jako stan całkowitej nieświadomości (Kazn.Sal. 19,5.6.10). Nowy Testament o śmierci wierzących mówi jako o "śnie", z którego obudzeni zostaną przy końcu czasu (1 Tes 4,13-17);
c. ludzie uczestniczą w seansach spirytystycznych i są przekonani, że nawiązują kontakt ze swymi zmarłymi, lecz jest to tylko sprytne oszustwo szatana, który potrafi przemienić się nawet "w anioła światłości" (2 Kor 11,14). - Nie jest więc dla niego żadnym problemem przybierać postacie umarłych ludzi i pozorować ich obecność (por. 1 Sam 28,6-20);
d. utwierdzanie w ludziach wiary w życie pozagrobowe ludzkich dusz, ma na celu dalsze zwiedzenie: przekonanie o skuteczności modlitw i ofiar w intencji umarłych, a także przekonanie o możliwości otrzymania pomocy od umarłych:
(1) Kościół rzymskokatolicki nakazuje modlić się w intencji dusz zmarłych, "cierpiących w czyśćcu", zwłaszcza zaś zaleca wykupywanie tzw. mszy gregoriańskich, o których twierdzi, że są niezwykle skuteczne - gdyż mogą wykupywać dusze z czyśćca! Tym sposobem szerzy się następny błąd, jakoby Bóg był istotą przekupną (por. DzAp 8,20). Niezależnie od tego, znane są pewne szczególne znaki i zjawiska (głosy, widziadła, „chodzące światła”, itp.), które w potocznej opinii mają dowodzić "obecności pokutującej duszy". Znamienne, że po odprawieniu przepisanych mszy czy podobnych praktyk, zjawiska te znikają; tak to oszustwo diabelskie służy utwierdzeniu ludzkich kłamstw.
(2) Dzień 2 listopada jest w Kościele katolickim poświęcony modlitwom "za dusze w czyśćcu cierpiące".

2. Mimo, że Pismo uczy jednoznacznie, iż jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi jest Pan Jezus Chrystus (1 Tym 2,5), Kościół katolicki naucza o wielu pośrednikach, którymi jakoby są m. in. Maria, matka Jezusa oraz wszyscy, którzy "z czyśćca" przeszli już do nieba. Oni to, wdzięczni za wcześniejsze przyczynne modlitwy żywych, dzięki którym wcześniej opuścili miejsce cierpienia, teraz starają się pomóc żywym w ich problemach, zajmując wobec Boga rolę pośredników.
a. Czci tych "świętych" w kościele katolickim poświęcony jest dzień 1. listopada.

6. Bóg od początku ostrzegał przed wszelkimi formami spirytyzmu, okultyzmu i innych tajemnych praktyk:

a. prawa dane Izraelowi w tej sprawie, skazywały ludzi parających się takimi praktykami na śmierć (3 Mjż 20,37; 5 Mjż 18,10.11);
b. obowiązywał także ścisły zakaz udawania się do wróżbitów (3 Mjż 19,31; 20,6);
c. nie wolno było wykonywać jakichkolwiek magicznych czynności (3 Mjż 19,26). - Dotyczy to także takich, znanych również współcześnie praktyk, jak wróżenie (z dłoni, kart, fusów z kawy), „zabaw” z wirującymi stolikami, „lanie wosku”, itp. itd.

7. Kościół Apostolski zajmował wobec wszelkich form okultyzmu i spirytyzmu jednoznaczne, negatywne stanowisko:
a. z Biblii wiemy, że adepci wiedzy tajemnej czynili przeszkody Ewangelii (DzAp 13,6-8);
b. w innym przypadku duchy nieczyste usiłowały jakoby wspierać poselstwo Boże (DzAp 16,16-18); jest znamienne, że tego "wsparcia" Apostoł nie uznał! Zaiste, Bóg nie czyni nic pospołu z diabłem; mocą Ducha Świętego ap. Paweł wypędził ducha nieczystego z młodej wróżki;
c. sprawozdanie księgi Dziejów Apostolskich opowiada też o nawróceniu się jednego z czarnoksiężników (DzAp 8,9-13), informując zarazem o poważnych trudnościach z tym człowiekiem (w. 18-24);
d. w Efezie nawróciło się wielu ludzi, którzy uprawiali magię. Po swym nawróceniu spalili oni wszystkie księgi czarnoksięskie i inne rekwizyty związane z magią (DzAp 19,18-20).

III. BOŻE DZIAŁANIE I OCHRONA

1. Jahwe jest Jedynym Bogiem, Panem i Królem wszystkich i wszystkiego (Iz 40,22-31; 1 Tym 6,15.16; Hbr 12,23; por. Mt 4,10).

2. Jego czczą i Jemu służą nieprzeliczone zastępy anielskie (Iz 6,1-3; Dan 7,9.10);
a. Jego dobroć zapewnia życie wszystkiemu (Mt 5,45.48; Ps 104,11-31);
b. Jego Aniołowie nawiedzają Ziemię i spełniają Jego rozkazy (Ps 104,4; Hbr 1,7; por. Dan 6,22; Łk 1,26-28);
c. poszczególni wierzący mają swoich Aniołów, którzy ich ochraniają i strzegą (Mt 18,10; por. DzAp 12,1-16);
d. ochrona Boża nad wierzącymi jest wielką pomocą w ich życiowych problemach (Ps 34,8; por. Ijob 1,9.10).

3. Człowiek wierzący powinien:
a. czcić Boga swym życiem i ustami, kochać Go całym sercem i ze wszystkich sił (5 Mjż 6,4.5; Jan 4, 23.24; Mt 22,37.38);
b. powierzać Mu w modlitwie wszystkie swoje sprawy - radości, smutki, potrzeby i problemy (Flp 4,6.7);
c. oczekiwać na Bożą pomoc w swym życiu (Ps 27,14).

4. Bóg nawiązuje kontakt z tymi, którzy na Niego oczekują (DzAp 17,27):
a. wysłał swych Aniołów do Abrahama (1 Mjż 18,1-5; por. Hbr 13,2);
b. wysłał Aniołów aby wyprowadzili Lota z Sodomy (1 Mjż 19,1-3.12-21);
c. posłał Anioła Gabriela do proroka Daniela, w odpowiedzi na jego modlitwę (Dan 9,1-3.21; 10,2.3.5-7);
d. posłał Anioła do Korneliusza (DzAp 10,1-3).

5. Aby ustrzec się zasadzek diabelskich, jako wierzący powinniśmy się przyodziać w "zbroję Bożą" (Ef 6,10-18), to jest:
a. poznać Prawdę i żyć Prawdą (Jan 8,31.32; Ef 4,25; 2 Kor 13,8);
b. żyć sprawiedliwie (5 Mjż 16,19.20; Mt 6,33; Flp 1,9-11; por. Rz 6,6-13);
c. zwiastować Ewangelię łaski (Mt 28,19.20; DzAp 8,1-4; Ps 126,6);
d. dbać o rozwój swej wiary (Rz 10,17) i przez wiarę zwyciężać wszelkie przeciwności (Hbr 11,1.2.6.24-27.30.32-38; por Obj 12,11);
e. trwać w "nadziei zbawienia" (2 Kor 4,14-18; 2 Tym 4,7.8; por. Hbr 11,39.40; Mt 16,26.27);
f. walczyć "mieczem Ducha" - Słowem Bożym (Hbr 4,12; por. Mt 24,35; Jan 5,39; DzAp 17,11; Obj 22,17.18);
g. trwać na modlitwie, w stałym kontakcie z Bogiem (Flp 4,6.7; 1 Tes 5,17; por Jak 5,16).

6. Ludzie wiary ze wszystkimi swymi problemami, wątpliwościami i pytaniami zwracają się do Boga, omijając starannie wszystkich, którzy parają się nieczystymi, magicznymi i okultystycznymi praktykami (Iz 8,19.20; 43,11; por. Sof 1,1-6);
a. Każdy, kto szczerym sercem nawraca się do Boga, otrzyma odpuszczenie grzechów. Dotyczy to także tych wszystkich, którzy mieli to nieszczęście zetknąć się z praktykami spirytystycznymi. Warunkiem jest całkowite odwrócenie się od rzeczy nieczystych (2 Kor 6,14-18; 1 Jan 1,7-9; Iz 1,16-18; por. Hbr 10,17; DzAp 8,18-24; 19,19).

7. Pismo Święte mówi o przypadkach opętania ludzi przez duchy nieczyste. Istotą takiego stanu jest opanowanie psychiki i osobowości człowieka przez siłę demoniczną:
a. znane są przypadki opętania w czasach Jezusa Chrystusa (Mt 8,16; 8,28-32; 9,32.33);
b. także w czasach Apostołów (DzAp 16,16-18);
c. Chrystus dał zapewnienie uczniom, że będą posiadać moc wypędzania demonów (Mk 16,17.18).
Zakończenie: Zgodnie z wersetem Obj 12,12 strącony z Nieba szatan, wiedząc że pozostało mu już bardzo niewiele czasu, rozwija swą działalność, potęgując ataki na ludzi w ogóle, a na lud Boży w szczególności. Informuje nas o tym Słowo Boże (czyt. 1 Ptr 5,8; por. 1 Tym 1,1-3; Obj 12,12.17; 16,13.14).
Ostatnio zaktywizowały się szczególny sposób wszelkiego rodzaju grupy satanistyczne, które uprawiają jawny kult diabła (Lucyfera). Głoszą one, że "prawdziwym Bogiem jest Lucyfer, a Jahwe jest uzurpatorem"! Wielbią ducha zła za to, że zezwala i zachęca do czynienia wszystkiego, co przynosi człowiekowi choćby tylko chwilowe zadowolenie, a więc: alkoholizm, narkomanię, wszelkiego rodzaju wynaturzone praktyki zmysłowe, itp., itd. O ile spirytyzm jest częściowo ukrywanym kultem szatana i różnorakich sił demonicznych, to satanizm jest jawnym buntem przeciwko Bogu, zdecydowanym opowiedzeniem się po stronie sił ciemności.
Jest to zjawisko tak straszne, że niemal niezrozumiałe. Szatan rozwinął cały swój geniusz, aby pozyskać dla siebie ludzi. W kontekście tych wydarzeń ostrości nabierają i stają się w pełni zrozumiałe zapowiedzi Pisma Świętego, że podczas ostatecznych wydarzeń, związanych z Sądem Ostatecznym, szatan, jego upadli aniołowie i wszyscy niesprawiedliwi, odrzuceni ludzie, zaatakują "Święte Boże Miasto" (Obj 20,7-9)! Zło dojrzewa do żniwa i wkrótce już objawią się jego straszne owoce. Równocześnie dopełnia się "kielich sprawiedliwego gniewu Boga Wszechmogącego", który "odda zapłatę każdemu według jego uczynków" (Obj 22,12), i na zawsze zniszczy wszelkie zło (Obj 20,10.14.15; 21,8)!

"CÓŻ ZAMYŚLACIE PRZECIWKO PANU? ON KONIEC UCZYNI, UTRAPIENIE DRUGI RAZ NIE POWSTANIE!"
(Neh 1,9)!


ARKUSZ ZWROTNY - Lekcja:4/II



Pytanie 1:
Czego Biblia naucza o różnorodności stworzonych przez Boga światów?
Pytanie 2:
Co zostało objawione o szatanie?
Pytanie 3:
Dlaczego nauka o duszy nieśmiertelne jest tak niebezpiecznym zwiedzeniem?
Pytanie 4:
Czym jest okultyzm, spirytyzm, magia i tym podobne tajemne, nieczyste praktyki?
Pytanie 5:
W jaki sposób możemy się zwycięsko oprzeć i przeciwstawić pokusom i zwiedzeniom dni ostatecznych?
Pytanie 6:

Jak wierzący powinien się zapatrywać na satanizm?