Lekcja 23 - NAJWYŻSZY KAPŁAN WEDŁUG PORZĄDKU MELCHISEDEKOWEGO


Wstęp:

W ziemskiej świątyni usługiwali kapłani porządku lewickiego, a ród arcykapłanów wywodził się z domu Arona (2 Mjż 28,1). Przez cały rok składali oni ofiary za grzechy ludu, zaś raz w roku, najwyższy kapłan dokonywał oczyszczenia świątyni (Hbr 9,1-7). Jednak funkcja kapłaństwa lewickiego skończyła się wraz z zakończeniem znaczenia ziemskiej świątyni (Mt 27,50.51).

 

I. DWA RODZAJE SŁUŻBY NAJWYŻSZEGO KAPŁANA.

1. Szczególną i ważną służbę w świątyni pełnił najwyższy kapłan, który wyobrażał Jezusa Chrystusa (Hbr 8,1.2; por. Hbr 7,11-17).

2. Służbę najwyższego kapłana ziemskiej świątyni Pismo dzieli na dwie zasadnicze części:

a. składanie darów i ofiar za grzechy (Hbr 5,1);

b. pomoc i nauczanie błądzących (Hbr 5,2);

3. Jezus - Najwyższy Kapłan według porządku Melchisedeka - w czasie swego ziemskiego posłannictwa wypełnił doskonale i ostatecznie pierwszą część posługi, gdy RAZ ZŁOŻYŁ Z SIEBIE SAMEGO OFIARĘ ZA GRZECHY WSZYSTKICH, KTÓRZY PRZEZEŃ PRZYSTĘPUJĄ DO BOGA (Hbr 9,12-14; 10,11-18).

4. Obecnie, po Swoim zmartwychwstaniu i odejściu do Ojca, gdzie zasiadł po Jego prawicy (Hbr 8,1). Jezus Chrystus spełnia drugą część posługi: POMAGA I RATUJE SWÓJ LUD W WSZELKICH POTRZEBACH (Hbr 2,17.18; 4,14-16).

UWAGA:

Wszelkie łaski, o jakie prosimy Boga, są zsyłane od Niego przez Pana Jezusa Chrystusa, naszego Najwyższego Kapłana, który obiecał, iż wszystko uczyni, o co prosić będziemy Ojca (Jan 14,13.14).

5. W tym znaczeniu Słowo Boże mówi, że Jezus Chrystus jest "sługą świątyni" (Hbr 8,2).

Uwaga: Nowy Testament nauczający o Żywej, Duchowej Świątyni, naucza też o jej potrzebach. Potrzeby Żywej Świątyni - ludu Bożego - zaspakaja nasz Zbawiciel, który umarł i własną krwią Swoją Świątynię tę oczyścił ("Wszedł do świątyni raz na zawsze: (Hbr 9,12). Obecnie przez Ducha jest On w tej Świątyni "aż do końca" (Mt 2,17.18; 4,14-16).

Nie miałoby sensu ani znaczenia, aby nasz Pan służył jakiemuś materialnemu budynkowi - w Niebie czy na Ziemi. Natomiast głęboki sens i znaczenie ma Jego służba dla wierzących. Kiedy Szaweł niszczył Bożą Świątynię, Jezus stanął mu na drodze i z prześladowcy uczynił wielkiego budowniczego świątyni; "współpracownika Bożego" w tym wspaniałym dziele (DzAp 9,1-6; 1 Kor 3,9).

 

II. WYZNANIE, ODPUSZCZENIE I ZGŁADZENIE GRZECHÓW.

1. Jezus na krzyżu zgładził grzechy ludu Bożego (1 Jana 3,5);

a. zgładził zarówno grzechy wiernych, którzy żyli w czasach Starego Przymierza (Hbr 9,15);

b. jak i dzieci Bożych Nowego Przymierza (1 Jana 3,5; Hbr 9,26).

UWAGA:
 
Zapłatą za grzech jest śmierć (Rz 6,23), stąd zgładzenie grzechów dokonać się mogło (i dokonało), tylko w śmierci Zbawiciela (1 Ptr 2,24; Hbr 9,26; por. 2 Kor 5,21). Czyje grzechy nie zostały zgładzone na Golgocie, tego grzechy już nigdy zgładzone nie będą, gdyż nie ma innej ofiary za grzechy (Hbr 10,11-18; por. Hbr 10,26).

2. Zgładzenie naszych grzechów było możliwe dzięki złożeniu ofiary przebłagalnej (1 Jana 4,8-10; Rz 3,25)

UWAGA:

W rozumieniu Biblii ubłaganie nie jest słowną prośbą i błaganiem, lecz polega na złożeniu przebłagalnej ofiary zdolnej zadośćuczynić Bożej sprawiedliwości.

3. Dokonując przebłagania za grzechy (1 Jana 4,8-10), Jezus modlił się również za wierzącymi (por. Jan 17,1-26); jednak moc przebłagania polegała na przelaniu krwi, a nie na wypowiadanych słowach; nie słowami, lecz krwią wykupił nas Jezus Chrystus z mocy ciemności i z wiecznej śmierci.

4. Zanim odszedł z Ziemi, powiedział uczniom, że będąc u Ojca, nie będzie prosił za nimi, gdyż - po złożeniu ofiary przebłagalnej - nie ma już takiej potrzeby; Ojcowska miłość Boga ogarnia wszystkie Jego dzieci (Jan 16,26.27).

5. Fakt, iż Jezus zgładził nasze grzechy, nie może nas prowadzić do lekceważenia grzechu, bowiem każdy wierzący jest zobowiązany do:

a. unikania grzechu (Hbr 10,26);

b. uznania każdego popełnionego grzechu (1 Jana 1,8.10);

c. wyznania każdego popełnionego grzechu (1 Jana 1,9);

d. prowadzenia czystego życia w bojaźni Bożej (1 Jana 3,6).

UWAGA:

Spełnienie tych warunków decyduje, czy Bóg zgładził nasze grzechy w Jezusie Chrystusie. On znał nas przed wiekami (2 Tym 2,19) i widział nas takimi, jak dziś jesteśmy i jakimi pozostaniemy do końca; czy uznamy, wyznamy i opuścimy grzech, czy też nie. Stosownie do tego, albo zgładził grzechy nasze w Chrystusie, albo tego nie uczynił. Pismo mówi, że Jezus grzechy "wielu" zgładził (Hbr 9,28) i krew przelał również "za wielu" (Mt 26,28). Dla "wielu", gdyż - niestety - nie wszyscy z tego drogocennego daru skorzystają!

 

III. KAPŁAŃSTWO LUDU BOŻEGO.

1. Kapłaństwo to nie polega na składaniu ofiar za grzechy - to jest już niepotrzebne - lecz na zachęcaniu ludzi do pokuty, nawrócenia i pojednania się z Bogiem (2 Kor 5,17-20);

a. wierzący składają duchowe ofiary (1 Ptr 2,5);

b. głoszą Słowo Ewangelii i łaski Bożej (2 Tym 4,1-5);

c. pilnują porządku w Świątyni Bożej (Mt 18,15-20);

d. szafują darami Bożymi (2 Kor 8,9-15; DzAp 6,1-8).

3. Bóg wyposażył Kościół w dary Ducha Świętego; dzięki temu, każdy z wierzących może mieć udział w życiu i świadectwie Kościoła (1 Ptr 4,10.11; 1 Kor 3,7; 12,4-31; Rz 12,3-8).

4. Kapłani świątyni zobowiązani byli do troski o jej czystość; W Nowym Przymierzu każdy wierzący ma chronić siebie i Kościół przed wszelkim złem i nieczystością.



ARKUSZ ZWROTNY - Lekcja 23



Pytanie 1. Jakie dwa rodzaje służby spełniał najwyższy kapłan ziemskiej świątyni ?

Pytanie 2. Kiedy i w jaki sposób Jezus Chrystus dokonał przebłagania za nasze grzechy ?

Pytanie 3. Czy Jezus Chrystus musi obecnie słownie błagać Ojca za nami ? - Uzasadnij swoje stanowisko.

Pytanie 4. Na czym polega powszechne kapłaństwo ludu Bożego Nowego Przymierza ?