Lekcja 12 - SOBOTA - DZIEŃ PAŃSKI W NOWYM TESTAMENCIE


Wstęp:

W Pierwszym Liście do Koryntian rozdziale 10,1-4 została objawiona wspaniała prawda, iż Naród Izraelski w okresie starotestamentowym był prowadzony przez Jezusa Chrystusa. To Jezus w Imieniu Ojca oznajmił wolę Bożą Izraelowi, to On ogłosił JEGO Przykazania - w tym przykazanie czwarte o świętości Soboty.

W związku z tym czytamy w Ewangelii, że Jezus jest "Panem Sabatu" (Mr 2,28). Przy czym oświadcza On, iż Sobota jako święto dana była nie tylko Izraelowi, lecz Bóg ustanowił ją "dla każdego człowieka" - bez względu na pochodzenie czy narodowość (por Gal 3,28)

Jezus Chrystus nadał Sobocie właściwą rangę i przywrócił należne miejsce Czwartemu Przykazaniu, w praktyce religijnej dzieci Bożych, szczególnie w czasach Nowego Testamentu.

 

I. NOWE PRZYMIERZE

1. Jezus jest pośrednikiem Nowego Przymierza uprawomocnionego Jego krwią (Hbr 7,22; 8,6.7):

a. Nowe Przymierze, to nie Nowe Prawo, lecz w Przymierzu tym odwieczne Prawo Boże wpisane zostało do serca wierzącego (Hbr 8,10; 10,16).

Uwaga: Kiedyś Boże Prawo Dekalogu napisane zostało na Tablicach Kamiennych. Jednakże Żydzi bywali często niewierni Prawu. Dlatego Jezus - ucząc na nowo posłuszeństwa Prawu - wpisuje je do serca wierzących. Użyte tutaj określenie oznacza, iż Prawo Boże ma być umiłowane przez ludzi, ma być przestrzegane z głębokiej, wewnętrznej potrzeby. Prawo to zaprowadza porządek i Boży ład począwszy od uczuć i myśli. Następnie objawia się to w słowach i czynach - postępowaniu Dziecka Bożego (czyt. Mt 5,21.22.27.28). Jest to jednak wciąż to samo Prawo Moralne ogłaszane ludziom przed wiekami (1 Jana 2,3-7).

2. Wierność Bożym Przykazaniom jest cechą ludu Bożego wszystkich czasów (Obj 14,12)

a. Szatan stara się walczyć z tymi, którzy są wierni Przykazaniom Bożym (Obj 12,17),

 

II. JEZUS - PANEM SOBOTY

1. Zbawiciel miał w sercu głęboką miłość do Boga i żarliwość w zachowaniu całego Prawa w tym także zachowywaniu Sabatu (Ps 40,8.9; Łk 4,16).

2. Jezus w Sabat przebywał na zgromadzeniu ludu Bożego i głosił tam Słowo Boże (Łk 4,16-19).

3. W Sabat czynił wiele dobrego (Mt 12,12).

a. były to głównie akty miłosierdzia, dobroci oraz uzdrawiania (Jan 5,1-9; 9,1-14; Łk 13,10-17; 14,1-6)

Uwaga: Przy okazji uzdrawiania opisanego w Łk 13,10-17, Jezus objawił, jak bardzo zależy Mu na przywróceniu Sobocie rangi dnia radości i szczęścia. Wyraźnie oświadczył, iż "ta córka Abrahama winna być uwolniona od swej niemocy właśnie w Dniu Sabatu". Dlaczego? - Oto dla tej niewiasty dzień ten stał się dniem radości, spotkała się wówczas z Synem Bożym, doznała uwolnienia od ciężaru choroby, w sercu jej zapalił się ogień miłości do dobrego Boga - a pełne wdzięczności serce oddało Mu gorącą chwałę! Taką radość miał nieść Sabat, święty Boży dzień; dzień radości, szczęścia i chwały Bożej (Iz 58,13.14).

4. Jezus zwraca uwagę na Sobotę, gdy mówi o zburzeniu Jerozolimy i towarzyszących temu tragicznych wydarzeniach mających się rozegrać w kilkadziesiąt lat po Jego śmierci - w r. 70 n.e. (Mt 24,30).

Uwaga: Słowa "Módlcie się, abyście nie byli zmuszeni uciekać z zimie albo w sabat", wyraźnie wskazują, iż Sobota po 40 latach od ukrzyżowania Jezusa była nadal Dniem Świętym; jak w czasach starożytnych i jak za dni Jezusa.

5. Około roku setnego po Chrystusie, ap. Jan nazywa sobotę Dniem Pańskim (Obj 1,10; por. Mr 2,28).

Uwaga: Spośród dni tygodnia ap. Jan wyróżnia "Dzień Pański" - był to dzień, w którym Apostoł otrzymał opisane w księdze Objawienia widzenia. "Dzień Pański" to właśnie Sobota (czyt. Mar 2,28)

 

III. NAŚLADOWCY CHRYSTUSA - A SOBOTA

1. Wierne Chrystusowi niewiasty zachowują Sabat (Łk 23,50-56),

2. Ap. Paweł naśladował Jezusa Chrystusa w zachowywaniu Sabatu (DzAp 17,2; por. Łk 4,16-19)

3. Apostołowie nauczają w Soboty Żydów i pogan (DzAp 13,14.15; 42-44; 15,21; 18,1-11)

Uwaga: W Antjochii Pisydyjskiej Apostołowie Barnabasz i Paweł potwierdzili swój stosunek do Soboty jako Dnia Pańskiego, gdy na prośbę pogan zwiastowali im Ewangelię "następnego sabatu".

Należy tu zauważyć dwie sprawy:
a. gdyby Sabat nie był ważny, apostołowie mogli zwołać zgromadzenie na jakikolwiek inny dzień, a nie czekając na drugi "sabat",

b. gdyby Jezus zniósł święcenie Soboty i zapoczątkował święcenie niedzieli apostołowie winni zwołać zgromadzenie na następny dzień (którym była właśnie niedziela), jako dzień święty chrześcijan, nie zaś czekać "drugiego sabatu". Oni jednak tego nie uczynili, gdyż Sobota była i została Dniem Świętym Dzieci Bożych również i w Nowym Testamencie! A oni sami, wierni Prawu, zachowywali Sabat jako Dzień Pański.

4. Pierwsi chrześcijanie wierni byli Przykazaniom Bożym.

a. Ap. Jan stwierdza, iż kto zna Boga i Chrystusa, ten zachowuje Jego Przykazania, gdyż inaczej byłby kłamcą (1 Jana 2,3-4).

b. Ap. Jakub stwierdza, iż nie można pominąć w posłuszeństwie żadnego przykazania- przestępstwo chociażby jednego sprowadza takiż skutek, jak przestępstwo wszystkich (Jak 2,10-11).

 

IV. SPOSÓB ŚWIĘCENIA SOBOTY

1. Przygotowanie

a. Wierzące niewiasty przygotowywały się do właściwego przestrzegania Soboty, w piątek, zwany "dniem przygotowania" (Łk 23,54; por. Mr 15.42)

b. Przygotowanie dotyczy: dokończenia codziennych spraw i prac, przygotowania posiłków, posprzątanie mieszkania, wyczyszczenia odzieży (2 Mjż 16,23, 3 Mjż 23,3).

2. Rozpoczęcie i zakończenie.

a. Sobota trwa "od wieczora do wieczora" - czyli od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w Sobotę (3 Mjż 23,32; por. 1 Mjż 1,5.8.31).

b. Sabat rozpoczyna się najczęściej nabożeństwem w gronie rodziny, lub innych wierzących, Psalmem, pieśnią i modlitwą (Ps 92,1; Ef 5,19.20).

3. Uświęcenie tego dnia.

a. czynności dozwolone (3 Mjż 23,3):

    * czyny miło
      sierdzia (Mt 12,12)

    * inne czynności konieczne dla życia i zdrowia (Mt 12,11)

    * zgromadzenie święte (3 Mjż 23,3; Hbr 10,25)

    * studiowanie Słowa Bożego (Łk 4,16-21)

    * odwiedziny samotnych (Jak 1,29)

    * napominanie (DzAp 13,13.14)

Zakończenie:

"Jezus Chrystus nie zniósł wprawdzie Sabatu (Mt 24,20), ale zakwestionował ciasny wykład uczonych w Piśmie odnośnie Sabatu, motywując, iż Syn Człowieczy jest Panem Sabatu (Mr 2,28) oraz podkreślił, że Sabat jest dla człowieka, a nie człowiek dla Sabatu (Mr 2,27)..." Podręczna Encyklopedia Biblijna, t. II str. 574).

"A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego" (Hbr 4,9 BT).


ARKUSZ ZWROTNY - Lekcja 12


Pytanie 1. Co oznacza określenie: "wpisanie do serca Prawa Bożego"?

Pytanie 2. Jakie znaczenie ma fakt, że Jezus Chrystus jest "Panem Soboty"?

Pytanie 3. Które z tekstów biblijnych pouczają, że Sobota posiada charakter Dnia Świętego również po śmierci Jezusa Chrystusa?

Pytanie 4. O czym poucza nas Słowo Boże w Liście ap. Jakuba r. 2,10.11?